ჩვენი შვილები







მიყვარხარ... 
დილით როცა თავი მისკდება, 
როცა ვცდილობ წამოდგომას უფეხებო საძილედან. 
მიყვარხარ, როცა ვხედავ როგორ თამაშობენ უხეებო ბაღში ბურთს 
ჩვენი შვილები. 
მიყვარხარ, როცა სახლში მოსულს მგელივით მშია. 
როცა კედლებზე აბლაბუდებს ვთვლი და როცა არ ხარ ჩვენ სამყოფელში. 
ფოტო გასული წლიდან, 
შენი თვალები წასული სიმართლით, 
კედელი ჩემი მოგონილი მეტაფორებით სავსე. 
შენი სუნი, ჩემს თითებს და 
საფერფლეს. 
ოთახში ისევ ავბურდე სამოსელი, თივის ზვინებიბით აცაბაცა მიმოვაბნიე. 
მზე ისევ ლოცულობს, 
ცა ისევ შორსაა, 
გზა ისევ არსად, 
ზეწრები წყაროზე. 

ესეც, მორიგი სისულელე. 

აქაც მიყვარხარ. 
  





კომენტარები