ფერიცვალებას, ჩვენი ხსენების დღეს


გახსოვს საფლავებზე ვიკრიბებოდით მიცვალებულების დღეს. 
ყოველთვის ქარი ამტვრევდა კვიპაროსებს. 
მაშინ მეგონა, რომ დაიმტვრევოდნენ. 
ქარს არც შენი ხმა მოჰქონდა ჩემამდე და არც აცაბაცა მიმობნეული შაოსნების. 
ყველა საფლავზე იყო საზამთრო და ყვავილები. 
ღამე მოდიდა პატარა პრინცის მელია და ჭამდა ნარჩენებს. 
პურს არა, მელია ხომ ყანისფერთმიანმა მიიჩვია. 
მეც მინდა გამიშინაუროს ვინმემ, სარეველების გარდა. 
ქარი მათაც არხევს - უბრალოდ ესენიც კვიპაროსებივით, 
მხოლოდ ირხევიან შენსკენ და შემდეგ ქალაქისკენ. 
ხალხი ახლაც იკრიბება ველზე, სადაც თავისი სურვილით 
გადაგვანაწილეს. 
შაოსნების ხმა ისევ იმტვრევა. 
სარეველები და კვიპაროსები არა. 
შენთანაც მოიპარეს ლითონის მესერები, 
წარწერაც წაშალა წვიმამ. 
მელიამ მომიტანა მწიფე თავთავები, გავანაწილოთ. 
  



კომენტარები