დედაჩემო

 

 



საუკუნეებს დაემსგავსა კედლის საათის
მიხვრა-მოხვრა.
ფანჯრებს დეკემბერი მიეყინა და უთოვლოდ
დაძრა, ალვების თანამიმდევრობა.
ლოდინით გული გამიჩერდა, სად ხარ დედაჩემო?
სად ხარ, ამოდენა წელიწადებია.
ხმა მესმის, სხეულს ვერ ვეხები რა ხანია.

დიღომი მძულს.
ფანჯრიდან ასეთი ულამაზო ხედი, ხელის გულს გავს.
ვსვამ.
მე ოთახი და
დეკემბერმა მიწა შეაზარხოშა.

ვსუნთქავ დედაჩემო, ერთი და ორი,
ნელა, ნელა-ნელა.

ჭვავის ღეროები გავრეცხე, მერე ავაგე მოგონილი
დედამიწა.
გული გამისკდება ლოდინით,
ხედმა ყველაფერი გამახსენა.
სად ხარ, თვალები რაფერის გაქვს დედაჩემო?

მერე
წყობა-წყობა დღეები ჩაატარეს ხონჩით.
 


კომენტარები