როცა გავიზარდეთ

 


არც მაშინ, როცა დედაჩემის საყურეები გაჩუქე.
არც მაშინ, როცა ზეიმზე ვმღეროდით
ქუჩა-ქუჩა მიმობნეული ალუბლების ტრაგედიებზე.

მაშინაც არ ვიცოდი რომ მიდიოდა, რომ ურელსებოდ შეეძლო სიარული.

იცი, არა და ვერ, ვერა და ვერ - დავითვალე 
რამდენმა აგვისტომ ჩაირა, რამდენმა სველმა სხეულმა,
რამდენმა ღამემ ჩენს ეზოში.

დავბერდი? – არა, იოსებივით საუკეთესო სურნელის ასაკში ვარ.
არა და, ვერა და, არა და - არ იყო ცხოვრება საკმარისი.

რამდენმა წელიწადმა გაიხადა და ჩაიცვა.
რამდენჯერ შეიზნიქა წელი და მუცელი გაიბერა.
მახსოვს - წვიმდა ყოველი მშობიარობისას.

მერე ვსვამდით და ვუკრავდით როალს, ბებერს.
მის ჭიას ვახარებთით თუ გულისას - რა ვიცი?
მერე იყო სკოლა, მერე, მერე, მერე - სათვალავი ამერია.

მერე იყო სტუმარი:
ო, რა ვნებიანი.
ო, რა უცხო.
ო, რა, რა, რა მოგონილი სიმშვიდით მოვიდა.
ურელსებო მატარებლით მოვიდა.

მერე მოვიტანეთ მუხა, მერე სუდარა.
ახლა ვჭედ.

ვერ, ვერ, ვერ დამიჯერებია რომ წახვედი.
არაო ამბობდი გამუდმებით.

სად ხარ?
ჯერ ხომ ბოლომდე არ აგვიკრებია ქუჩაში ალუბლები.


კომენტარები