დას

 


ისევ, ისევ, ისევ - რა საშინლად მტკივა თავი.
რა შორს არის ჩვენი სახლი და რა 
საოცრად ნელა მოდის ჩემი ტრამვაი.

ისევ, ისევ ისე წვიმს. შარშანდელ 16 ოქტომბერს
მომაგონებს ამინდი.
შენს 21 წელს და ჩემს სიმთვრალეს.
ჩვენი სახლი შორს, ჩვენი ცაცხვის ხე ბებერი, ჩვენი ძაღლი ბრმა...
ქუჩის ბოლოს რელსებზე დგას ბავშვობა.
ზამთარს უამინდობა, ქუჩას სისველე, რელსებს მუნჯი დარაჯი...
მე შორს, ჩვენი სახლის სიცარიელე მჭირს.
მენატრები მომდევნო გაჩერებამდე, მომდევნო რეალობამდე,
მომდევნო ხვალ...

კომენტარები