საბედა ეწეოდა პაპიროს

 


ღვინო შედედდა შუაღამეს.
მერე წავაქციეთ სკამები და მოვიგონეთ გზა.
უკვე განვლილი ტრაგედიების.
იყო დაბადება.
ჩემი არა, ძმის.
მერე არაფერი მოიყოლა ქარმა.
მერე მოიგონეს ბილიკები, რუქა სააქაოდან.
ქარმაო, ქარმაო, ქარმააა - საბედა ყვიროდა, თოვლიან ტროტუარზე იჯდა...
თეთრი ციებცა ემართებოდა სმით.

გაზეთში ახვევდა თუთუნს.
თოვლს ადნობდა სიარულით.

შეზარხოშებულს წამიღო ფიქრმა.

კომენტარები