ჯარი მეგობრების

ჩვენ ბაღში იზრდება, მწიფდება, წითლდება ალუბალი.
მოდი შევაყოვნოთ წუთები მინაზე და
არაფერზე, არაფრისთვის იყოს საუბარი –
გავიყოთ დრო.
გავიყოთ გზა.
გავინაწილოთ ასფალტზე განვლილი ნაფეხურების თანამიმდევრობა.

შევაჩეროთ რეისის სვლა, როგორმე.
ქარია თბილისში.
უბერავს, უბერავს გამუდმებით.
გათავდა ხასიათი!
გავთავდი მწოლიარე!

ამინდი იცვლება მეექვსედში შუაღამის.
ხედავ? – ანტენაზე სხედან ღმერთები.
ხედავ? – ზეწრისფერი სჭირთ მათ განთიადი.

მომეხმარე, თითებით შევაყოვნოთ მინაზე უშაქრო ხასიათი.

ხედავ? – ვენებს ეტყობა დრო.
დრო ფანჯრებსაც ეტყობა.
მოვა უჩვეულოდ ბნელი გათენება.
აღმოსავლეთი მოიყოლებს მთვარეს.
მთვარე არყებში მოედება ჭაპანს სიძველის.
უფლებას, გაჩერების.
გამვლელს გავატანოთ წუთები უფალთან.
გამვლელს გავატანოთ ერთმანეთი.

მერე მოვიგონოთ გლოვა.

შევქმნათ უჩვეულოდ მლაშე შემოდგომა.
ღვარცოფი მოვიყოლოთ ფინჯანში ყავის.

მერე ვისაუბროთ არაფერზე.
მერე გავიხსენოთ გარდაცვლილი ბებიები.
მერე მოვიაროთ პროცესია ისამნისთვეს გარდაცვლილი მეგობრების.

როცა გაიზრდება.
სისხლის ფერი როცა იქნება ჩანაფიქრი.
როცა დამწიფდება, როცა დამძიმდება –
მაშინ შევაჩეროთ ჭიქაში ხსოვნა, მინაზე დრო,
ხელებზე მანძილი ასე დაბერების.

კომენტარები