წერილები დას

ბიჩი

ჩვენი ბრმა ძაღლი მოკვდა. "საიქიო ნაგავსაყრელზე" - იპოვეს მისი ცხედარი. უფრო ადრე, დაიკარგა.
სახლიდან შორსაა ის ნაგავსაყრელი, გახსოვს ალბათ.
მეზობლის გაურკვეველი წარმომავლობის "მიკის" პირმშო.
გახსოვს, ჩენი ჩვილობის დროინდელი საწოვარით ვაჭმევდით რძეს.
ბავშვობაზე მომეძალა ფიქრები და 1994 წელმა თავისთავად მოიყოლა "ბიჩიც" - ბავშვობის განუყრელი ძმადნაფიცი.
სანამ დაიკარგებოდა, დაბრმავდა.
მხოლოდ მე მეთამაშებოდა, მაგრამ ვერ ვხვდები, როგორ მცნობდა.
მიყვარდა - მასაც.
გახსოვს, მისი სიმახინჯის გამო უბნის ბიჭებმა მას "ნიანგა" შეარქვეს. არავის უყვარდა, არავინ თვლიდა სახლის მცველად, მაგრამ მთელი ღამე უმისამართოდ ყეფდა. ღობის ძირს ეძინა და დროდადრო მეზობლის ბაღშიც დასდევდა ქვეწარმავლებს. დროდადრო ისე მომეძალება სევდა, ისე მომინდება მასთან საუბარი - რაზეც გენებოს.


"საიქიო ნაგავსაყრელზე" - იპოვეს ჩემი ბრმა ძაღლი 2009 წლის 13 აპრილს.


წითელა

მერე წითელა შეგვეყარა მე და თეოს. მახსოვს საბნიდან ფეხს ვერ ვყოფდი. თეოც.
პროვინციის წლების წინ გაუქმებული თეატრის მსახიობი მოიყვანეს. ფანდურს ისე აჟღრიალებდა, ისე მიშლიდა ჯარს ნერვებისას.
ბატონებსაც.
თეოსაც.
უფრო ადრე დედა წავიდა, მალევე მამაც.
აწ გარდაცვლილი თეატრის მსახიობი ქალი, მას შემდეგაც ხშირად გვსტუმრობდა.
სასკოლო არდადეგები შევწირე ბატონებს.
თეომაც.
სკოლა მძულდა.
ასე მეგონა მაშინ.
ჩვენი ძაღლი მახინჯი იყო, რომ მოვიყვანეთ.
მერე, მერე 14 წლის შემდეგ მოკვდა ჩემი ძმადნაფიცი ბიჩი. თეოსიც.
თუთიყუშიც ეზოში დავკრძალეთ, თაგვის სასაფლაოს მარცხნივ ბავშვობასთან.


კე-სა-რი-ა

გადარბენაზე იყო ღამე. ჩქარობდნენ აღმოსავლეთიდან მოსული ანაფორიანი კაცები და ვჩქარობდი მეც ორღობის ავლას. ჩქარობდა მოქმედებას, უკვე გავლილი შუაღამე.
მივდევდი რიგს ხეებისას.
ანაფორაინი კაცები იყვნენ აყუდებული ყველგან.
თვალებში, ცაზე, მეზობლის წლებისწინ გაფუჭებულ ბეტონის სადღვებ მანქანაზე და ჩემს ფეხსაცმელებზე.
ქინძის სუნი ასდიოდა ასფალტს.
წვიმის სუნს ვამსგავსებდი ბავშვობაში ქინძის არომატს. განსაკუთრებულად, შუა ივნისში მოსულ წვიმისას.
იყო დარაბები მიტოვებული სახლის, ნახევრად ღია და რაფაზე გასაციებლად დადებული ყავის ორი ფინჯანი.
გაქრნენ ანაფორის შიგნეულობები. დიდი გროვა დამრჩა ძაძების და სახლი სადაც უგემრიელეს ყავას ადუღებდნენ ჩემს ბავშვობაში.
ბავშვობიდან მახსოვს ამ სახლის დიასახლისი. ულამაზესი თითები ქონდა და საოცრად ლამაზი ყელი. ღობის ღრიჭოებიდან ჩანდა მისი ფეხები, ო რა საოცრად ვნებიანი მიხვრამოხვრით.
მახსოვს მისი ქმარიც. კარგი კაცი იყო. მეტი არაფერი.
უცნაური სახელი ერქვა ჩემს ქალბატონს, სკოლიდან სახლამდე ვიმეორებდი კე-სა-რი-ა, სარია, კე, რიასა და...
შორს, ორღობის გავლითაა გზაა და იმ გზას მიყავხარ "ნათლისმცემლის" წყაროსთან. ძველი წყაროა და წყალი არაყივით მოდის.
უფრო ძველი საფლავებია გარშემო მიმობნეული და უფრო ბებერი აკაციები დგას. ერთი წყაროდან მოგვქონდა წყალი მე და კესარიას. (ალბათ მართებული იქნება ვთქვა, დეიდა კესარიას) ყველაზე დიდი ჭურჭელი მიმქონდა, ქოშინით გავრბოდი წყაროზე პირველი რომ მივსულიყავი.
ღია გული ქონდა დეიდა კესარიას ბალახისფერ კაბას და საოცარი სურნელება მისი მკერდის ბაგაბუგს.
წყარო კი მოდიოდა არაყივით ნელა...

შეღებული იყო დარაბა.
დარაბის გადაღმა უფრო შორს ოთახის შუაგულში იდგა ბამბუკის სავარძელი.
ამ სავარძელზე ირწეოდა დეიდა კესარიას ცხედარი. მე გვირილები მივუტანე "ნათლისმცემლის" წყაროსთან რომ იზდებოდა. ქმარი უფრო ადრე წავიდა. ცინკის კუბოების პროცესიამ მოიყოლა ისიც გასულ შემოდგომას. დარდობსო, დარდობსო ამბობდნენ ჩვეს უბანში.
გარეთ იმიტომ არ გამოდის ქმარს გლოვობსო.
გვირილები დავაწყვე იტაკზე. ჩავაქრე ჭრაქი. არ მიტირია დედას გეფიცები, მკვდრების კი მეშინოდა მაგრამ, კესარიასი? მერე პროცესიას მივუყვებოდი და ვერაფრით მივწვდი სასახლის სახელურს, რომ მხრით შევშველებოდი.

გადარბენაზე იყო დღესაც ღამე. ბამბუკის სავარძელი კი არწევდა მისთვის უცხო მამაკაცის მთვრალ სხეულს.

კომენტარები