სიბერე

დროდარდრო მგონია მოვკვდები
შენს სარეცელზე.
მგონია ღამე გათავდება ფანჯრებს გარეთ
და გუშინდელივით დაგიწყებ ძებნას
ხელებით, მიტოვებულ ზეწარზე.
დროდარდო ვახელ თვალს,
ჟანგიანი აივნის მოაჯირეზე
დაყრდნობილს გიყურებ,
გზის გადაღმა მგონიხარ
და ვგიჟდები.
ვხედავ კვამლს, შენი თითებიდან გამონაბოლქვს,
რომელშიც ტაბიძის ჭინკები მემანჭებიან.

"ჩემი სამწერლო მაგიდის" მოტეხილ ფეხზე
ცარიელ ბაწარს მინდა მივწვდე, გეძახი:
სად ხარ?
გადავვარდი.
წამომაყენე.

კომენტარები