კალანდაძე  ანა

(მომაგონდება...)

მომაგონდება ყვირილას პირას
მაღალი ბზისა ნათელი ტოტი...
პაწაწკინტელა კარის საყდარზე
უუძველესი ვარსკვლავი კრთოდა...
საყდარში... იდგა ცივი სიბნელე
და უამურთა ლანდთა გნიასი...
აჰა, დიდება გაუქმებული
და ჩუმი კვნესა მეღამიასი.

კომენტარები